Dokładnie tydzień temu wyszliśmy naprzeciw naszym Czytelnikom i zaproponowaliśmy Wam wspólny projekt. Tym razem to Wy mieliście okazję wypowiedzieć się na temat postawy zawodników klubu FC Barcelona poprzez wypełnienie ankiety, którą Wam przedstawiliśmy. Spotkała się ona z bardzo licznym i przemyślanym odzewem, za co bardzo dziękujemy. Efektem naszej wspólnej pracy jest infografika, która przybliży Wam zdanie Czytelników portalu BlogFCB.com na temat sezonu 2012/13 w wykonaniu piłkarzy Barcy. Zapraszamy!

Infografika dostępna pod linkiem: http://infogr.am/Podsumowanie-sezonu-201213/

Jeszcze niedawno Barcelona była „więcej niż klubem”. Oczywiście hasło to wyśmiewane było, jest i będzie przez kibiców Realu, United, Chelsea i Mourinho, ale kiedyś to nie miało znaczenia. Koszulka nudna, w dwukolorowe pasy. Herb na lewej piersi i to wszystko. Katalonia była Katalonią. Język, kultura i przynależność – cechy zachodniego brzegu Morza Śródziemnego.

Jeszcze kilka lat temu nie śniłoby się nawet Barcelończykom, że będą mogli sami zadecydować o suwerenności swojej ziemi. A jednak mogli, i co?

I nic. Katalończycy wybrali bycie częścią Hiszpanii, bo Unia Europejska zapowiedziała, że nie będzie ich wspomagać. Aż się ciśnie na usta cytat z „Wesela”: - Myśmy wszystko zapomnieli…

Barcelona zawsze była pozostawiona samej sobie. Zawsze wszyscy się na nią wypinali. Ale duch walki o niepodległość żył w Katalończykach. Teraz zdechł śmierdząc przy tym paskudnie. Joan Laporta i Pep Guardiola poszli na wybory i zagłosowali ‚za’ przydzieleniem Katalonii statusu państwa. Szli tam uśmiechnięci i szczęśliwi, bo robili coś dla swojego regionu, ale następnego dnia ich miny były zapewne zupełnie inne. Nazwani nacjonalistami, chamami i bandytami, bo wybrali inaczej niż inni, przesiedzieli dzień w domu. Wiedzieli, że szansa, o którą Katalonia walczyła dekadami, właśnie przepadła bezpowrotnie.

Ex-prezydent klubu zapowiedział ostatnio, że będzie startował w przyszłych wyborach. Wielu cules ucieszyła ta wiadomość. Solidny plan sportowy, który zawsze był dla Laporty priorytetem, może przekonać każdego stęsknionego tryumfów kibica Blaugrany. Ja również jestem w skowronkach, ale z innego powodu.

Sandro Rosell za nic miał motto ‚Mes que un club’. Piszę „miał”, bo tego już nie ma. Teraz liczy się tylko kasa. I nie chodzi tu o Qatar Airways, bo w dobie kryzysu można z wolnego miejsca na koszulce zrezygnować, ale o to gdzie powędrowało to co charakteryzowało Barcelonę.

Może jestem niepoprawnym romantykiem, który widzi kolory tam gdzie ich nie ma, ale umieszczenie logo Unicefu, z tyłu, małymi literkami, gdzieś nad dupami Messiego i spółki, woła o pomstę do nieba. Kasa od Katarczyków jest wielka jak litery na koszulkach Barcelony, ale wielkość Dumy Katalonii polegała właśnie na tym, że pielęgnowała rzeczy małe, ale najważniejsze.

Pamiętam jak u schyłku rządów Laporty jeden z reżimowych rządów arabskich (nie mający nic wspólnego z Szariatem, tak a propos), zamknął w więzieniu małego chłopca, który w szkole zamiast sławnego „Allah(Bóg), Honor, Ojczyzna i dodanego przez dyktatorów, Król” napisał na tablicy „Allah, Honor, Ojczyzna, Barca”. Kampania prezydencka zaczynała pomału ruszać, a Joan zamiast zająć się promowaniem swojego kandydata, po cichu pomagał chłopcu. Jak skończyła się cała historia? Nie wiem, bo mediów to już nie obchodziło.

Jestem pewny jednej rzeczy. Zdjęcie chłopca w koszulce Barcelony zabitego w Syrii, za czasów Teamu Pepa i Joana, byłby impulsem do działania, a nie cholernego, pustego gadania.

Kiedyś dla Barcelony ten chłopiec byłby symbolem życia, bo właśnie o wolne życie walczył. Dziś dla Barcelony to zwykły trup.

Tak więc panie Rosell, pakuj walizki i spieprzaj, bo jedną rzeczą jest być bezwzględnym biznesmenem. Ale bycie zimnym draniem to już zupełnie inna historia.

Mes que un trup? Boże, oby nie…

Nawet największe gwiazdy w historii futbolu nie zawsze radzą sobie z brakiem wymówki. Pele, weteran Canarinhos, zadziwił mnie swoimi słowami już wielokrotnie. Jak najbardziej był świetnym zawodnikiem, a reprezentacja Brazylii zasługuje na respekt za swoje osiągnięcia i utalentowanych zawodników. Czasami jednak mam wrażenie, iż ów weteran uważa, że tylko Brazylijczycy grają w piłkę.
Pele czuje antypatię do Leo Messiego. Prawdopodobnie to dlatego, że najlepszy piłkarz świata to Argentyńczyk. W docinki słowne bawił się z nim czasem Diego Maradona, najczęściej broniąc swojego utalentowanego rodaka. Pele lubi komentować wszelkie zachwyty dotyczące Messiego, bo jego zdaniem ma on przed sobą jeszcze daleką drogę, by móc go nazywać najlepszym. A mi to wygląda na zwykły cynizm, albo egocentryzm.

Widzę to tak, że Pele albo wciąż chciałby być wychwalany w niebiosa za zasługi sprzed kilkudziesięciu lat, albo ewentualnie, by był tak wychwalany jakiś Brazylijczyk, na przykład jego ulubieniec, Neymar. No, bo przecież nie Messi, który nie wygrał trzech mundiali z reprezentacją. Wobec tego, że były zawodnik Santosu prezentuje od jakiegoś czasu bardzo dobry poziom, a teraz będzie grał w barwach Barcelony, O Rei stwierdził, że już niedługo będzie on równie dobry, co Messi. Sądzę jednak, że nie tyle miało to nadać wielkości, co pokazać, że Leo wcale nie jest taki wyjątkowy, bo właśnie dołączył do niego równie dobry zawodnik. Być może się mylę, ale nie wiem, czy wierzyć, kiedy staremu Brazylijczykowi zdarzy się powiedzieć coś dobrego o Argentyńczyku.

Diego Maradona powiedział niegdyś, że Pele patrzył na Messiego z wyższością, bo na starość doskwiera mu nuda. Osobiście nie wiem, co jest przyczyną, może i nuda, a może to, że mu się najzwyczajniej w świecie w głowie przewraca na starość – nie wiem. Co by to nie było, widocznie dokucza to Brazylijczykowi na potęgę, bo jego wypowiedzi, typu „Messi najlepszy? Jak zdobędzie mistrzostwo z kadrą narodową trzy razy, to pogadamy” zapamiętam chyba do końca życia. Nawet bym do Pelego nic nie miała, gdyby nie to, że psuje swój wizerunek zbędnymi komentarzami i narcyzmem. I nie chodzi tu o fanatyczne bronienie Leo Messiego, po prostu jego umniejszanie Argentyńczykowi jest często co najmniej śmieszne. Zbyt śmieszne, jak na człowieka w takim wieku i z tak owocną karierą w przeszłości.

Ciekawa jestem, co czeka nas teraz, gdy jego pupil i wcale nie taki świetny Leo będą grali w jednej lidze, w jednym klubie, na jednej linii. Czy będzie lepiej, czy śmieszniej, już niedługo się okaże. Osobiście stawiam na śmieszniej.