O tym, że Jose Mourinho nie będzie trenował Realu Madryt w przyszłym sezonie, wiemy już od dwóch dni. Na forach zawrzało. El Jarek i spółka rozpaczają nad odejściem swojego mentora. Czego się dziwić, przecież redaktor rm.pl pisał to, co Mou powiedział, wypłakał i wykrzyczał. Kibice Barcelony się cieszą. Odeszła zakała ligi hiszpańskiej. Człowiek, który z największego święta zrobił swoją prywatną gierkę, a z rywalizacji – wojnę.

Mi osobiście kamień spadł z serca. Nie tylko jako kibicowi Blaugrany, którym jestem chyba od zawsze, ale także jako pasjonatowi hiszpańskiej piłki. Primera Division to specyficzna liga. Tam wyniki bez efektownych zagrań są wygwizdywane, a trenerzy zwalniani.  Tak było, aż do przyjścia Portugalczyka na stanowisko pierwszego trenera Realu Madryt.

Były szkoleniowiec Chelsea i Interu przyszedł do stolicy Hiszpanii z głową uniesioną bardzo wysoko. To ja jestem The Special One - to zdanie czytało się z twarzy Mourinho. Pewny siebie, przyszedł jako zwycięzca do drużyny „klepanej” rok rocznie przez odwiecznego rywala. Zagłodzonym pucharową posuchą kibicom Real wmówił, że piękna gra to absurd. Że najważniejszy jest wynik. Zabójstwo futbolu. Dla mnie to jest zabijanie futbolu. Kibice „Moudrytu” z tego stwierdzenia się śmieją, ale tak do cholery jest.

Dlatego Mourinho jest zagrożeniem. Szymon uważa, że nie powinniśmy się cieszyć z odejścia Jose. Absurd. Prawdą jest, że Portugalczyk wstrząsną Madrytem. Zrobił z nich w końcu konkurencję dla Barcelony. Nie wiadomo jak zakończylibyśmy sezon, gdyby Królewscy nie pokonali nas w Pucharze Króla, a następnie w lidze. Chyba każdy wie, że to nie są zwykłe mecze. One gdzieś zostają w psychice. Potrafią zaważyć na reszcie sezonu. Pewnie, że Los Blancos przegrywają z ogórkami, a to daje nam przewagę. Ale tak będzie z Portugalczykiem na ławce czy bez niego. Polityka Pereza opierająca się na ściąganiu turbokozaków będzie się tym charakteryzować. Spięcie dupy na gigantów, a balety przed meczem z leszczami. Takie życie gwiazd.

Dodatkowo mówienie, że Real był słaby jak nigdy, nie przystoi. Szymon „siedzi” w piłce już kawał czasu i używanie takiego zdania naprawdę zahacza o herezję. Queiroz, Luxemburgo czy Ramos. Czy Real za ich kadencji był słabszy niż ten obecny?

To jest czas radości, bo facet, który przychodził tutaj z głową podniesioną i stąpający dumnie jak paw, opuszcza klub jako przegrany. Z głową opuszczoną tak nisko, jak to tylko możliwe. W cieniu wstydu.

Mourinho odebrał przyjemność czerpaną z El Clasico. Oby nie bezpowrotnie.

Jose Mourinho odchodzi z Realu Madryt, a świat ogarnęła jakaś głupawka. Szczególnie świat cules, którzy świętują koniec ery „The Special One, 2, 3, 4, 5″. Tylko czy naprawdę jest się z czego cieszyć?

Nie sądzę, aby odejście Mourinho było dobrą informacją dla nas, kibiców Barcelony. Spójrzmy, jak wyglądał Real Madryt prowadzony przez Portugalczyka. „Los Blancos” nie miał charakteru, prawdziwego stylu. Nękany konfliktami w szatni i niesamowitą presją niezadowolonych kibiców. To nie był godny rywal dla Azulgrany, nie oszukujmy się. Ubiegłosezonowa detronizacja w lidze bardziej była spowodowana problemami Barcelony niż mocą madrytczyków.

Tymczasem nastała radość, bo znienawidzony „Mou” odchodzi. Z jednej strony fajnie, bo facet wyraźnie nie pasował do hiszpańskiego futbolu. Z Realu chciał zrobić bandę brutali, którzy mieli wszystkich równo kosić, narzekać na sędziów i ubóstwiać swojego wodza. Rzeczywistość okazała się inna, bo taki Casillas nie godził się na to, aby kolegów z Barcelony traktować jak kolejne ofiary do pożarcia.

Więc zaczął się konflikt, jeden z wielu. Choć wydaje mi się, że właśnie ten z Casillasem ostatecznie wypalił mit wielkiego Mourinho. Zresztą, nieważne jak było. Ważne, że pod wodzą Mourinho Real był słaby. Słabiutki jak nigdy. Ten projekt nie udał się Portugalczykowi, co tylko powinno być na rękę cules.

Tym bardziej, że ten sezon, podobnie jak poprzedni, nie był najlepszy w wykonaniu podopiecznych Tito Vilanovy. W La Liga nie mieli godnych siebie rywali, więc wygrali ją bez większych problemów. Jak będzie w przyszłym? Mam wrażenie, że Mourinho wszystkich nas wykiwa. Dziś żegnamy go szyderą i ironicznymi oklaskami. Żegnamy go z uśmiechami na twarzy. Jednak Portugalczyk szybko te uśmiechy może z naszych twarzy zmyć.

Przede wszystkim, Real obejmie teraz zapewne kolejny wybitny umysł. Stawiam na Carlo Ancelottiego, a to byłaby dla Barcelony zła informacja. Z całym szacunkiem dla Tito Vilanovy, ale Ancelotti to nie jego liga. To zupełnie inny typ niż Mourinho, ale chyba jeszcze bardziej nastawiony na sukces niż portugalski szkoleniowiec. Perez, z nowym trenerem, nie będzie zaglądał co chwilę na bankowe konto, jak Rosell. Perez sypnie groszem i Ancelotti kupi tego, kogo będzie chciał. Nie wierzycie? Zobaczycie, że Real w przyszłym sezonie będzie dużo bardziej mocniejszy i groźniejszy niż w tym. Zatęsknicie za Mourinho.

Druga sprawa to kierunek, jaki obierze teraz „Mou”. Najbardziej prawdopodobny i oczywisty to Chelsea Londyn. Chelsea, w której jest kochany i uwielbiany, w której może wszystko i do której pasuje chyba jak do żadnego innego zespołu. Tam każdy skoczy za nim w ogień. Tam dostanie kasę i tam kupi kogo będzie chciał, a Abramowicz jeszcze będzie całował go po rękach. Teraz się śmiejecie, ale nie chciałbym w następnym sezonie trafić na Chelsea w Lidze Mistrzów.

Mourinho odchodzi z Realu, ale dla Barcelony wcale nie jest to powód do świętowania. Zgoda, „Mou” jest teraz upokorzony, ale wolę Real męczony i gnębiony przez konflikty. Wolę ten Real Mourinho, bo z nim łatwiej się rywalizowało. Teraz łatwiej nie będzie.

Tak jak przewidywaliśmy, mecz z Realem Valladolid na Camp Nou odbył się bez większych niespodzianek. Barcelona spokojnie wygrała 2:1 w nieco usypiającym, jednostronnym meczu, a trofeum dla mistrza kraju wreszcie trafiło do rąk zwycięzców.

Od początku spotkania to Barcelona panowała nad tym, co działo się na boisku, goście natomiast niezbyt próbowali z tym walczyć, takie przynajmniej wrażenie sprawiali. Barcy także nie śpieszyło się ze zdobyciem gola, „dopiero” w 21. minucie, kiedy dość, że tak powiem, specyficzny błąd popełnił golkiper Realu. Później sytuacja znów się uspokoiła, o ile podanie Cesca i gol Pedro można było nazwać falą emocji, jedynie chwilę przed gwizdkiem sędziego prowadzenie Barcelony powiększył niechcący Marc Valiente. Jako ciekawostkę dodam, że ów zawodnik zaliczył ostatnio gola samobójczego, z tym, że Blaugranie nie trzeba było dziś wybitnie pomagać.

Pucela wywalczyła swojego gola honorowego po rzucie karnym Pereza w samej końcówce meczu, jednak widać było, że niespecjalnie ich to urządzało. Z podobnymi nastrojami zawodnicy Realu grali przez drugą połowę. Można powiedzieć, że bez błysku, bo nie stawiali zbyt wielkiego oporu, gdy zawodnicy Barcelony kilkakrotnie obili poprzeczkę bramki Jaime.
Najwięcej emocji mogliśmy chyba oglądać po meczu, kiedy cały stadion mógł oficjalnie świętować 22. tytuł mistrza Hiszpanii. Przyjemność potrzymania pucharu Carles Puyol odstąpił Ericowi Abidalowi. Cóż, jak najbardziej mu się to należało.

Na koncie Barcy 94 punkty, a więc droga po okrągłe sto punktów wciąż jest otwarta. Następny, prawdopodobnie równie emocjonujący mecz, a konkretnie derby Barcelony, już w najbliższą niedzielę.