Zmiana trenera w FC Barcelonie wcale nie musi wiązać się ze statusem quo i kontynuacją strategii Pepa Guardioli. Owszem, sporo aspektów w Blaugranie pozostanie nieruszone i być może pojawią się jedynie kosmetyczne zmiany w prowadzeniu pierwszego zespołu. Aczkolwiek Tito to nie Pep i swój charakter ma, który być może wielokrotnie spotykał się z pewnym wewnętrznym hamulcem, gdy Guardiola po większości Gran Derbi tłumaczył mu: „Stary, to tylko Mourinho/to jedynie arbitrzy. Nie ma się co pieklić i denerwować, serio„.

Właściwie to charakter Vilanovy bardzo trudno jest określić z perspektywy, gdy był/jest on jedynie asystentem Mistera. Na konferencjach prasowych głównie wypowiadał się sam Pep, a Tito zazwyczaj siedział obok lub czekał w szatni na zebranie zespołu. A jeśli już coś mówił, to zwykle powtarzał słowa swojego „przełożonego” i wolał nic nie dodawać od siebie.

Jest tylko jedna dosyć klarowna sytuacja, która może w jakiś sposób być zapowiedzią twardego charakteru przyszłego szkoleniowca Barcy. Chodzi o wsadzenie palca przez Mourinho do oka Vilanovy w końcówce rewanżowego spotkania o Superpuchar Hiszpanii w 2011 roku. Asystent Guardioli natychmiastowo i bez ogródek przyłożył Portugalczykowi w tył głowy z otwartej dłoni. Niby nic, ale nie bał się oddać największemu manipulatorowi w historii nowożytnej piłki nożnej. Czy zatem w trakcie rozgrywek również będzie „odbijał mu piłeczkę”? Oby.

Umówmy się – stalowe nerwy i anielska cierpliwość Guardioli w pewnych momentach stawała się wręcz groteskowa. To wspaniałe, gdy człowiek potrafi zachowywać zimną krew, mając za rywali największych prowokatorów, z jakimi miał okazję się spotkać trenując Barcę. Jednakże bardzo często Pepowi brakowało tego „czegoś”, aby przeciwstawić się słowom Jose Mourinho. Mister praktykował (i do tej pory praktykuje) zasadę ignorowania szczekającego przeciwnika, któremu nie odpowiada się na zaczepki, gdyż takowe mogą być dla niego jedynie pożywką. Mourinho do końca się nie poddawał, czasem zmieniając jedynie adresata z Guardioli na arbitrów spotkań.

Co zatem powinien zrobić Vilanova? Przede wszystkim w jakimś stopniu zacząć się odgryzać Portugalczykowi i nie dawać sobie w kaszę dmuchać. Naiwni są ci, którzy myślą, że po zmianie warty w Barcelonie „Mou” przypomniał sobie jak nazywa się nowy trener Blaugrany. Jestem przekonany, że The Special Five nadal ma lekceważący stosunek do Vilanovy i to jeszcze się nie raz objawi podczas przyszłych rywalizacji Madrytu z Barcą. Mam szczerze dość przytyków ze strony Królewskich i byłbym szczęśliwy, gdyby przyszły szkoleniowiec Barcelony potrafił w sposób dojrzały, ironiczny i trafny odpowiadać na głupie zaczepki ze stolicy Hiszpanii.

A co ze skarżeniem się na arbitrów? Niestety, ale w jakimś stopniu i do pewnej granicy, Vilanova musi wziąć przykład z Mourinho. Nie chcę być źle zrozumiany. Sezon La Liga 2011/2012 był świetnym przykładem, gdzie sędziowie ewidentnie bali się gwizdać na niekorzyść Realu Madryt. Jednym z nielicznych odważnych był Paradas Romero, który po meczu Villarreal – Real Madryt został srogo zlinczowany przez cały obóz Królewskich. Taka presja na arbitrach wbrew pozorom odnosi pożądany skutek i znów tutaj można odwołać się do ukończonego niedawno sezonu ligi hiszpańskiej. Dlatego Tito również musi postawić sprawy jasno i nie bać się powiedzieć po meczu złych słów pod adresem sędziów. Oczywiście nadal utrzymując dojrzałą formę i męski charakter, bez zbędnego pajacowania na styl Portugalczyków z Madrytu.

Kończąc, mam nadzieję, że następca Guardioli okaże się nieco bardziej cięty niż Pep. To niestety może w jakiś sposób uderzać w utopijne hasło „mes que un club”, jednakże życzyłbym sobie trochę więcej twardego charakteru i ciętego języka z ust Tito Vilanovy. Na szczęście są ku temu przesłanki.

Źródło zdjęcia: x3.blogspot.com

Rezygnacja Pepa Guardioli ze stanowiska trenera FC Barcelony oraz objęcie go przez Tito Vilanovę, wydaje się być znakomitym zagraniem ze strony włodarzy klubu, bo nie przyjdzie nikt obcy i nie zacznie wprowadzać swoich rządów. Byłoby to wielce niebezpieczne, bo przecież mogłoby to popsuć wieloletnie prace nad tą drużyną. Czy oby na pewno? O to jakim trenerem będzie Tito Vilanova, przekonamy się w najbliższym czasie. Czy będzie wierny ideologii Pepa, czy też zacznie prowadzić Barcę według swojego uznania?

Hiszpański dziennik Mundo Deportivo przeanalizował kilka decyzji, które przyszły trener powinien podjąć na samym początku swojej kariery. Są to głównie kwestie personalne, ale także taktyczne i te dotyczące autoprezentacji Vilanovy.

Na pierwszy ogień poszedł Neymar. Oficjalnie klub zapewnia, że Brazylijczyk nie zasili szeregów Barcy tego lata. Szereg napastników, jakimi dysponować będzie Tito w przyszłym sezonie, jest dość pokaźny, także po co wydawać pieniądze na Neymara? Może po to, by wyśrubowany przez Messiego rekord 72 goli, został w przyszłym sezonie pobity? Co więcej, Villa powróci po długiej nieobecności i nie można oczekiwać, że od razu będzie pracował na najwyższych obrotach. W minionym sezonie Pedro nie zachwycał, Alexisa nękały kontuzje, a Tello i Cuenca muszą się jeszcze sporo nauczyć. Wypadałoby więc mieć pewną alternatywę, która odciążyłaby Messiego od odpowiedzialności, jaka na nim spoczywa.

Po drugie, co zrobić z Danim Alvesem? Sprzedać go, czy zostawić? Tito musi zdecydować czy powinien postawić na potencjał i ducha walki tego zawodnika, czy też dać mu zielone światło na transfer, za który mógłby otrzymać pieniądze potrzebne dla wzmocnienia innych pozycji. Sprawę komplikuje jednak kontuzja obojczyka, której Brazylijczyk nabawił się wczoraj. Sześć do ośmiu tygodni rehabilitacji mogą odstraszyć potencjalnych kupców.

Choroba Abidala spowodowała powstanie ogromnej luki na lewej flance, a operacja Puyola i jego 34 lata na karku, dają jeszcze więcej powodów do myślenia o wzmocnieniu obrony. Tak więc, Tito powinien potraktować to jako kwestię priorytetową. Nie jest jednak pewne gdzie powinny zostać ulokowane pieniądze, bo nazwiska, które pojawiają się w prasie, dają sprzeczne informacje.

Jeśli mówimy o nazwiskach, to powinniśmy przyjrzeć się dwóm z Barcelony. Seydou Keita i Pedro Rodriguez to filary najlepszej Barcy wszechczasów. Malijczyk to zawodnik obdarowany różnorakimi zaletami, jednak jego wiek (32 lata) i oferty z innych klubów (Milan) przemawiają za jego sprzedażą. Pedro, zawodnik który strzelał gole Barcelonie w chwilach, kiedy ich najbardziej potrzebowała, jest również rozpatrywany jako ten, który mógłby odejść. Czy Tito powinien wysłuchać ofert za Keitę i Pedro?

Mundo Deportivo stawia również pytanie, które każdemu Cule zapewne kołacze się w głowie. Co zrobić z Cuenką i Tello? Czy zaryzykować i postawić na nich, czy też dawać im szansę na rozwój, ale bez zbędnego pośpiechu? Ci dwaj zawodnicy dostali w tym sezonie od Pepa Guardioli szansę na grę w pierwszej drużynie. Zarówno Cuenca, jak i Tello nie zawiedli zaufania Mistera i pokazali na co ich stać. Jednak czy przypadli Tito do gustu?

Tito Vilanova był postacią kluczową w tworzeniu taktyki wielkiej Barçy. nawet, gdy Tito był nieobecny z powodu swojej choroby, Pep konsultował się z nim telefonicznie. W tym roku, obaj trenerzy skłaniali się bardziej ku ustawieniu 3-4-3, niż 4-3-3, ponieważ Guardioli zależało, by na boisku pojawiał się Cesc. Powrót do klasycznego ustawienia, to szansa dla Tito, bowiem moglibyśmy zobaczyć, czy jego ”wynalazek” sprawdzi się i zaowocuje w sukcesy.

Nie samym sportem liga hiszpańska żyje. A kolorów temu życiu dostarcza pewien Portugalczyk. Czy Tito powinien odpowiadać na złośliwości Mourinho? Vilanova nie jest człowiekiem skorym do polemik. Jednak właśnie w konfrontacji z Mou pokazał, że jeśli ktoś mu zajdzie za skórę, to potrafi walczyć o swoje. Pep nie wdawał się w gierki słowne z trenerem Królewskich. Nie uważał, aby należało do jego obowiązków komentowanie każdego bezsensownego komentarza Mourinho. Tito zapewne obierze taką samą taktykę, jednak co się stanie, gdy kiedyś puszczą mu nerwy?

Pep nie miał również w zwyczaju rozmawiać o sędziach. Wszyscy wiemy jak bardzo w tym sezonie sędziowie krzywdzili Barcę i jak hojnie obdarowywali Real. Dopiero pod koniec sezonu, gdy już było jasne kto zostanie mistrzem kraju, nagle rzuty karne na korzyść Katalończyków posypały się lawiną. Guardiola jednak nigdy nie narzekał na pracę arbitrów, ani też nie wysnuwał ironii pod ich adresem. Nie trzeba być od razu Mourinho i atakować sędziów wyzwiskami, jednak Tito powinien zwracać uwagę na oczywiste niesprawiedliwości dotykające jego drużynę.

Większość z nas zasmuciła informacja o odejściu Guardioli z klubu, więc pozostanie w nim Tito jest niejako prezentem na otarcie łez. Jednak czy człowiek, który jest następcą najlepszego trenera w historii Barcelony, będzie na tyle silny, by zmierzyć się z pamięcią o swoim poprzedniku, podjąć decyzje i poprowadzić drużynę po swojemu?

Źródło: mundodeportivo.com

Co do zasady w Katalońskich Opowieściach staramy się rozwikłać pewną zagadkę lub po prostu odkryć prawdę, która jest nieznana szerszej publiczności. Tylko my obnażamy fałszywe informacje trafiające do mas i w tym przypadku również nie będziemy się z naszej idei wyłamywać. Tydzień temu odkrywaliśmy prawdę o kontuzji Puyola, a dzisiaj zajmiemy się tajemniczym złamaniem prawego obojczyka u Daniego Alvesa. Niestety, musicie poznać prawdę.

Wszystko miało miejsce – oczywiście – w szatni FC Barcelony. Wczoraj, czyli dokładnie we wtorek, odbywały się tam pojedynki na pięści między piłkarzami Barcelony. Jest to mało znana tradycja, jednak przygotowuje ona zespół do kolejnych Gran Derbi, w których siła fizyczna oraz umiejętność walczenia to podstawa. Tego dnia konfrontowali się ze sobą Andres Iniesta oraz wspomniany Brazylijczyk – Alves. Don Andres uchodzi w tej kategorii za guru. Za pomocą mrożącego krew w żyłach wzroku, flegmatycznych ruchów oraz głosu kastrata bije na łeb każdego. Położył na łopatki nawet Puyola i Pique, a we wtorek po raz drugi pokonał Alvesa, który z Don Andresem nie miał żadnych szans.

- Ohhh, Iniesta… Jak Ty to robisz, cholera? – spytał się poobijany i leżący na ziemii Alves.
- Nie wiem, Dani. Szczerze mówiąc to mam dość lania Was co tydzień. Mam znajomego boksera w Polsce, sprowadzę go tutaj i on mnie na jakiś czas zastąpi, zgoda? – zasugerował zmęczony ciągłym spuszczaniem manta Iniesta.

Zarówno Alves, jak i koledzy przyglądający się ukończonej już walce, przytaknęli jedynie głowami i czekali do następnego dnia, kiedy to Brazylijczyk zmierzy się z przybyszem z kraju znad Wisły.

—

Następnego dnia cały zespół oprócz Iniesty zebrał się w szatni w oczekiwaniu na Andresa i jego kolegę. Oczekiwaniu towarzyszył strach i przerażenie, gdyż na myśl przychodziły piłkarzom różne postacie: Khalidov, Pudzianowski czy nawet Szpilka.

Wnet drzwi się otworzyły, a w progu stanęły dwie osoby.

- Chłopaki – zwrócił się do zespołu Iniesta – poznajcie mojego kolegę, Marcina Najmana.

Wszyscy spojrzeli na „El Testosterona” z podziwem, co tłumaczyłoby nieoglądanie przez piłkarzy Barcy walk z udziałem tego pięściarza. Alves wstał, założył rękawice oraz podał drugą parę Najmanowi, by móc rozpocząć pojedynek. Reszta zespołu zrobiła kółko, imitując klatkę dla bokserów, a Andres odgrywał rolę trenera Marcina Najmana.

Walka się rozpoczęła. Dani Alves stanął na samym środku okręgu stworzonego przez graczy Barcy, a Najman chodził dookoła niego, czasem podskakując i delikatnie zbliżając się do Alvesa, próbując go wystraszyć. Sytuacja przedłużała się niemiłosiernie. Wreszcie Dani zaczął poganiać rywala, jednak ten nadal uciekał i chodził w kółko dookoła Brazylijczyka. Zawodnicy zaczynali wątpić w umiejętności Polaka, a niektórzy ziewali ze znudzenia.

Jednym z tych, który nie mógł już tego wytrzymać, był Pique. Gdy Najman w pewnym momencie był tuż obok niego podczas otaczania Alvesa, Gerard instynktownie podstawił mu nogę. Pięściarz przewrócił się i upadł na parkiet. Dani natychmiast się zatrzymał.

- I to ma być pięściarz? – zapytał głośno, ledwo utrzymując się na nogach Alves – Andres, przyprowadź kogoś innego, bo to jakaś masakra jest… Zresztą… o matko, ale mi się kręci w głowie. – powiedział półprzytomny Brazylijczyk i skierował się chwiejnym krokiem do wyjścia z szatni. Koledzy starali się go przytrzymywać, aby nie upadł. Defensor Barcy okazał się jednak bardzo uparty.

- Zostawcie mnie! Dam… – i tu się mocno zachwiał, ale w porę złapał równowagę – … dam sobie radę. Gdzie jest wyjście stąd? Aaa, tu – rzekł Alves, kierując się w kierunki otwartych drzwi. Szedł jednak zygzakiem, a sufit mylił mu się z podłogą do tego stopnia, że nagle… pierdut! Prawym barkiem z całej siły uderzył o framugę drzwi. Alves po takim zderzeniu momentalnie upadł na ziemię.

- Aaa! Wezwijcie karetkę, nie czuję obojczyka! – krzyknął, łapiąc się za bark. Przypuszczał zresztą, że kontuzja nie skończy się na siniakach…

Stało się jasne, że Alves rzeczywiście złamał prawy obojczyk, a Marcin Najman okazał się (jednakże tylko dla niego) zwycięzcą jego pojedynku z prawym obrońcą Barcelony. Dzisiaj, po powrocie do swojego domu, zamieścił taką oto notkę na swoim profilu na Facebooku:

 Katalońskie opowieści to seria fikcyjnych opowiadań publikowanych co środę na łamach BlogFCB.com, które zupełnie nie mają nic wspólnego z rzeczywistością i są jedynie wymysłem autora.